نزد معتقدان و باورداران اديان آسمانى هيچ ترديدى نيست كه پيامبران ، با اختلاف مراتبى كه دارند ، با ماوراى اين عالم اتصال و ارتباط داشته از امور باطنى باخبر هستند . اما آيا اين امر تنها منحصر به آنان است و يك بخشش و موهبت الهى است كه تنها نصيب آنان شده است يا اينكه اين امر مختص و منحصر به ايشان نبوده و براى ديگران هم امكان‌پذير است ؟ به عبارت ديگر ، آيا اين مقام يك مقام اختصاصى است و مختص به ايشان و ديگران از آن محرومند و جز به دنبال مرگ راهى به آن ندارند ، يا اينكه چنين نيست و اين مقام يك مقام اكتسابى و قابل تحصيل است ؟ به نظر ما قول دوم صحيح است . در توضيح مطلب مىگوييم : نسبت ميان اين عالم با عالم ماورا ، نسبت عليت و معلوليت و كمال و نقص است كه ما آن را نسبت ظاهر و باطن مىناميم . و از آنجا كه ظاهر عالم ضرورتا مشهود ما است و شهود ظاهر خالى از شهود باطن نيست ، زيرا ظاهر از اطوار وجود باطن و عين ربط به آن است ، پس هنگام شهود ظاهر ، باطن نيز به طور بالفعل مشهود ما مىشود . و از آنجا كه ظاهر حدّ و